بودا: می ترسند انسانها، در برابر مکافات کار بد به لرزه در می آیند و از
مرگ می ترسند، به یاد داشته باش تو نیز چون آنان هستی، نباید کسی را کشت
یا به کشتن کسی فرمان داد.
همه مردم از مجازات بیزارند، انسانها زندگی را دوست دارند، بدان تو نیز نظیر مردم دیگر هستی، قتل مکن و دیگران را به کشتار وا مدار.
هر
که در پی شادی خود، آفریدگانی را که شادی می جویند، آزار کند، پس از مرگ
به عافیت نرسد و در برابر، هر آن کس که در پی شادی خود، شادی جویی دیگران
را تباه نمی کند، در نهایت به شادی خواهد رسید.
هرگز بر
مردمان به درشتی سخن مگو، زیرا آنان نیز به همان لحن پاسخ تو را خواهند
داد. سخن خشم آلود رنج آور است. در مقابل ضربه بر تو ضربه وارد خواهد شد.
هر
گاه همانند ناقوسی شکسته که منعکس کننده صدایی نیست، چیزی بر زبان نراندی
و خاموشی پیشه کردی بدان که به نیروانا رسیده ای و در تو نیز هیچگونه
پریشانی نیست.
همچنان که گاوچران گله گاوانش را به سوی چراگاهها هدایت میکند، پیری و مرگ نیز حیات انسانها را رهنمون می شوند
انسان گمراهی که پلیدی میکند، نفس عمل خویش را نمیشناسد ولی آنچنان که در آتش می سوزد در میان کردارهای خود خواهد سوخت.
آن
که رنجی را بر انسانهای معصوم و بیگناه وارد میکند به زودی دچار یکی از ده
حالت زیر میشود؛ یا مصیبتی جانکاه یا خسرانی مادی، یا جراحت تن یا رنجوریی
مهیب و یا جنون او را در برخواهد گرفت.
چنین کسی طالعش در
برابر حاکم بد اقبال خواهد بود یا دچار تهمتی هراسناک خواهد شد یا خویشانش
را از دست خواهد داد و یا اموالش نابود خواهد کشت.
آتش رعد خانمانش را خواهد سوزاند و هنگامی که کالبدش نابود شد، آن گمراه در تاریکی فروخواهد رفت.
نه
برهنه رفتن، نه موی برتافتن، نه خود را به گل اندودن، نه روزه داشتن، نه
بر خاک بی زیرانداز خفتن، نه خاکساری، نه بی حرکت نشتن، موجودی فناپذیری
را که بر امیالش چیره نگشته، پالوده نخواهد کرد.
اگر
کسی با وجود پوشیدن جامه ای آراسته به آرامش زیسته، آرام، خویشتن دار و
پاکدامن بوده و به هیچ آفریده ای آزار و بدی روا نداشته، هم او به راستی
یک برهمن است، یک ریاضت کش و یک راهب.
آیا در این جهان کسی هست که با شرم، خویش را، بسی در مهار آورد و نکوهش را موجب نشود؛ به سان اسب اصیلی که از تازیانه می پرهیزد؟
چونان
اسب نجیبی که با سرتازیانه چیست و چالاک می دود، تو با ایمان، فضیلت، جوشش
مراقبه و با شناخت آیین، بر این رنج بزرگ (زندگی خاکی) فائق خواهی آمد،
کامل در معرفت و سلوک خواهی بود و غافلانه نخواهی زیست.
نقب
زنان آب را به هر کجا که خواهند روان کنند، خدنگ سازان درفش را انحنا
دهند، درودگران کنده درخت را تراشند و مردمان نیک طریقت خویش را طرح زنند.
******
